Φράσεις διὰ τῆς παιδιᾶς.

Σχεδαὶ παικτικαὶ τῶν Γερμανῶν ἔχουσαι τοὺς τέτταρας ἱππεῖς·
τὸν τῶν  φυλλείων καὶ τὸν τῶν ἐρυθρῶν καὶ τὸν τῶν  κροτάλων καὶ τὸν τῶν βαλανίων.

Διὰ ταύτης τῆς παιδιᾶς φράσεις χρησταὶ ἀκούονται. Οὑ δὴ Ἑλληνικὴ ἡ παιδιά ἀλλὰ Γερμανική. Ἀπολαύσατε ἄρα τοῦ ἑξηκοστοῦ καὶ τρίτου διδάγματος.

Ἀνάγνωσις τοῦ ξγ' διδάγματος

βούλεσθε παιδιὰν παίζωμεν;
οὐδὲν κωλύει.
παιδιὰν τίνα;
(σκατιούμεθα).
τίς ὁ διαδώσων;
ἐμὸν τὸ ἐρωτᾶν.
τὰ βαλάνια, τὰ φυλλεῖα, τὰ ἐρυθρά, τὰ κρόταλα.
κρατεῖ τὰ βαλάνια.
ἀπόδος φυλλεῖα!
ἐγώ;
σὺ μέντοι!
τί κερδανῶ;
ὡς δυστυχής εἰμι!
μὴ δέδιθι!
εὐλαβοῦ, μὴ ἐκφύγῃ σε τῶν ἐρυθρῶν ὁ κράτιστος!
σὸν ἔργον φροντίζειν, ὅπως κρατήσομεν.
νῦν ὁ καιρός!
νῦν ἔχεται μέσος!
παῖε, παῖε τὸν πανοῦργον!
οὔ τοι μὰ Δία χαιρήσεις, ὁτιὴ τοῦτ’ ἔδρασας.
οἴμοι, διαρραγήσομαι!
τοὺς τρόπους σου ἐπίσταμαι.
εὖ γε ξυνέβαλες!
ἐθαύμασας;
ταύτῃ κράτιστός εἰμι.
ἀδικεῖς!
τὸ πραττόμενόν σε λέληθεν.
τί λέγεις;
σύγγνωθί μοι!
ἅπτε, παῖ, λύχνον!
τί δὴ μαθὼν τοῦτο ποιεῖς;
ἡ ἀνάγκη με πιέζει.
οἴμοι, τί δράσω;
χρηστόν τι συμβούλευσον.
ἐθέλει οὗτος κρατῆσαι.
λίθον ἕψεις!
Ἄπολλον ἀποτρόπαιε!
ἒ ἔ, παρὰ νῷν στενάζειν!
τοῦτ’ αὐτὸ γὰρ καὶ βούλομαι!
λόγισαι!
ἀπολώλαμεν ἡμεῖς.
ἀπότισον δῆτα!
φροῦδα τά χρὴματα!
φαῦλόν ἐστι τὸ ἐμὸν πρᾶγμα.
ἀθλίως πεπράγαμεν.

Ὁ τοῦ δήμου σύλλογος

Ὁ σύλλογος τῶν Γερμανῶν ἐπὶ τῆς κίονος τοῦ Τραϊανοῦ.

Ἐν τῷ ἑξηκοστῷ καὶ δευτέρῳ διδάγματι ὁ ἔνδοξος ῥήτωρ  δημηγορεῖ πρὸς τὸν σύλλογον. Ἔπειτα, ἐκείνου ἤδη  ἀγορεύσαντος, καὶ ἄλλοι βούλονται λέγειν.

Ἀνάγνωσις τοῦ ξβ' διδάγματος

ὦ ἄνδρες ! (ὦνδρες!)
ὦνδρες δημόται!
ἀσπάζομαι, ὅτι προθύμως ἥκετε.
πάνυ ῥαδίως οἶμαι τήμερον ἀποδείξειν τοὺς ἄρχοντας ἅπαντα ἁμαρτάνοντας.
τί πλέον ἐστὶν ἕξω ἐποικεῖν;
νῦν ἔργον εὐτελείας!
οὐ δεόμεθα καινῶν δασμῶν!
καινῶν δασμῶν οὐ δεόμεθα!
τοῦθ' ἡμᾶς ἐπιτρίψει!
ἅπαντα γὰρ γίγνεται τέλεσι δήμου.
τί κέρδος;
τί κερδανοῦμεν;
πῶς ξυνοίσει ταῦτα;
τοῦτο μ’ οὐκ ἀρέσκει!
ἔστιν ἐνταῦθά τι κακόν!
οἶδα τὸν νοῦν!
ἀλλ’ εἶναί τις μοι δοκεῖ μέση τούτων ὁδός.
Βίσμαρκ ἐρρέτω!
εὖγε! εὖγε!
ὡς ἀγαθὸν τοιοῦτον ἔχειν βουλευτήν!
οὐδὲν λέγεις!
πάνυ μοι ἤδη ταῦτ’ ἐστὶ χολή.
πολλὰ λέξας οὐδὲν ἂν πλέον λάβοι.
σίγα!
παραμενῶ, ἕως ἂν διαπραχθῇ.
τίς ἀγορεύειν βούλεται;
ἐγώ.
ἔσθ’ ὅστις ἕτερος βούλεται λέγειν;
οὐδεὶς ἀντιχειροτονήσειεν ἄν.
ἐγὼ τἀναντία ψηφίζομαι.
καλῶς γε ποιῶν.
ποίει, ὅτι ἂν σοι δοκῇ.
τί βεβούλευται τήμερον;
τί δῆτ ἔδοξεν;
οὐδέν πω · ἴσαι γὰρ ἐγένοντο.
τοιοῦτον σύλλογον οὔπω ὄπωπα (ἑώρακα).

Τὸ στασιάζειν

Ἡ τοῦ  Κατιλίνα στάσις

Νῦν ἐν τῷ ἑξηκοστῷ καὶ πρώτῳ διδάγματι ἀκούομεν περὶ τῶν στάσεων. Τήμερον μέντοι οὐ πᾶσαι αἱ στάσεις τοιαῦταί εἰσιν ὥσπερ ἐν τῷ πάλαι χρόνῳ.

Ἀνάγνωσις τοῦ ξα' διδάγματος

ὁ Εὐγενὴς ἐπιδεδήμηκεν;
τρίτην ἤδη ἡμέραν.
οὐκοῦν δημηγορήσει;
εὖ ἴσθ' ὅτι εἰς ἑσπέραν.
περὶ τοῦ; περὶ ἁπάντων πραγμάτων.
ἄξω σε μετ’ ἐμαυτοῦ εἰς τὸν σύλλογον.
καλῶς· ἀλλ' οἷδα τὴν ὁδόν.
ἀλλ' ὅπως παρέσει καὶ αὐτὸς καὶ ἄλλους ἄξεις!
οἱ καινοτομοῦντες.
οἱ συντηρητικοί. *
οἱ δημοκρατικοί.
ἡ βουλή.
οἱ ἐπίτροποι.
ὁ βουλευτής.
ὁ ὑπόψηφος.
οἱ πλείονες.
οἱ μείονες.
τίς ἐπιστατεῖ;
ὁ πρόεδρος.
τίνι πλεῖσται (ἐλάχισται) γεγόνασιν;
βουλευτής ἐστιν, ᾧ ἂν πλεῖσται γένωνται.
πότερον Ἀ. ᾑρέθη; (ἢ ἀπέτυχεν;)
εἰ γὰρ ὤφελεν!

Ἀετὸς καὶ περιστερά

Ἡ παιδεία

Ὁ πατὴρ μέλλει πλῆξαι πληγαῖς τὸ παιδίον.

Διὰ τὸν θόρυβον ὀργισθείς, ὁ πατὴρ πρῶτον μὲν ἐρωτᾷ τὰ παιδία. Ἔπειτα δὲ παιδεύει ἓν ἄξιον ὂν πληγὰς λαβεῖν. Ἀκούσατε οὖν τὸ ἑξηκοστὸν δίδαγμα.

Ἀνάγνωσις τοῦ ξ' διδάγματος

τίς οὗτος ὁ ἔνδον θόρυβος;
μὴ βοᾶτε! -- μὴ βοᾶτε μηδαμῶς! -- μὴ κεκράγατε!
οὐκ ἀκούσεσθε ἐτεόν;
κατερῶ, κατερῶ!
τί ἔστιν;
τί τὸ πρᾶγμα;
τίς ὁ βοῶν με;
εἴπω;
κάτειπέ μοι.
Κάρολος πληγὰς ἡμῖν ἐνέβαλλεν.
τί φής;
ἡ δ’ αἰτία τίς ἦν;
τιή;
ὡς ὀξύθυμος!
οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ!
οὐκ ἐγὼ τούτων αἴτιος.
νὴ ∆ία, κἀμὲ τοῦτ’ ἔδρασε ταὐτόν.
ἀρνεῖ;
μὴ γρύξῃς!
ὅπως ἐρεῖς μηδὲν ψεῦδος!
ἄξιος εἶ πληγὰς λαβεῖν.
ἐπίσχες, οὗτος! ποῖ θεῖς;
μηδὲν ἀγανάκτει, ὦ πάτερ.
οἴμοι, διαρραγήσομαι.

Ὁ τῶν παιδίων θόρυβος

Τὰ μὲν παιδία παίζει, τὰ δὲ θορυβεῖ.

Οἴμοι, τὰ παιδία ἀλλήλα φλαῦρα ἐργάζεται. Ἀκούσατε οὖν τὸν θόρυβον ἐν τῷ πεντηκοστῷ καὶ ἐνάτῳ διδάγματι.

Ἀνάγνωσις τοῦ νθ' διδάγματος

ταῦτ’ οὐκ ὀρθῶς ποιεῖς.
ἀδικεῖς γέ με τοῦτο ποιῶν.
ἤν τι λυπῇς με, οὐ χαιρήσεις!
ἀλλ’ ἀπόδος αὐτό!
ἢ τἀπὶ τούτοις δρῶ.
τὴν γνάθον βούλει θένω;
οὐ μὰ ∆ία σὺ καταπροίξει τοῦτο λέγων!
τί μέλλεις δρᾶν;
κλαύσει μακρά.
διαρραγείης!
οὑτοσί σοι κόνδυλος!
ἐς κόρακας!
παῖε παῖε!
οἰμώξει μακρά!
μὴ πρόσιτε!
ἀλαλαί! νῦν ἔχεται μέσος!
οὐχὶ σοῦσθε;
οὐδὲν ἄν με φλαῦρον ἔτι ἐργάσαισθε.

Γυνὴ καὶ παιδία

 Ἀπονενιμμένον ἐστι τὸ παιδίον, ὦ δέσποινα.
Λήκυθος ἐν τῇ Ἐρετρίᾳ πεποιημένος μεταξὺ τοῦ υο' ἔτους καὶ τοῦ  υξ' πρὸ Χριστοῦ. 

Ἐν τῷ πεντηκοστῷ καὶ ὀγδόῳ διδάγματι περὶ τῆς γυναικός τε καὶ τῶν παιδίων μανθάνομεν. Ὁ δὲ οἰκοδεσπότης πολὺ φιλεῖ αὐτούς.

Ἀνάγνωσις τοῦ νη' διδάγματος

ἄρρεν ἔτεκε παιδίον.
βόσκει μικρὰ πολλὰ παιδία.
πολλοὶ οἱ παῖδες οἱ ἐξ ἐκείνου.
ποῦ τὰ παιδία;
ποῖ ἡ γυνὴ φρούδη ’στίν;
τίς ἂν φράσειε, ποῦ ’στι ἡ γυνή·
οὐκ ἔχω φράσαι.
λούει καὶ ψωμίζει τὸ παιδίον.
ἀπονενιμμένα ἐστὶ τὰ παιδία.
κατακλίνει τὰ παιδία.
καιρὸς δέ.
ἱκανὸν χρόνον ἐπαίζετε.
κυβεύουσιν -- περὶ τοῦ;
κοσμίως ἔχε!
μηδαμῶς τοῦτ’ἐργάσῃ!
ἰδού· θέασαι!
ὁ θεῖος ἥκει φέρων δῶρα χαρίεντα.
Λουίσιον τὼ χεῖρ’ ἀνακροτεῖ ὑφ’ ἡδονῆς.
ἡ δὲ γυνὴ οὐ φαίνεται.
μῶν ἐμὲ ζητεῖς;
δεῦρό νυν, ὦ χρυσίον.