Ὁ Ἡρακλίσκος

Ὁ Σχούλζιος

Τί δρᾷς ὁ Σχούλζιος;

Ὁ Σχούλζιός ἐστι πλούσιος Γερμανός.  Πολλοὶ ἄρα περὶ αὐτοῦ λέγουσι πολλά. Ὑμεῖς οὖν ἀκούσατε τὸ τετταρακοστὸν καὶ πέμπτον δίδαγμα καὶ μάθετε πῶς ὁ Σχούλζιος πλούσιος ἐγένετο.

Ἀνάγνωσις τοῦ με' διδάγματος

Σχούλζιος αὐτῷ ὄνομα; ποῖος οὗτος ὁ Σχούλζιος;
οὐκ οἶσθα αὐτόν; (οὐ γιγνώσκεις αὐτόν;)
οὐ μὰ ∆ία ἔγωγε, ξένος γάρ εἰμι ἀρτίως ἀφιγμένος.
πράττει τὰ μέγιστα ἐν τῇ πόλει.
ἔχει δὲ πώγωνα.
καὶ πολιός ἐστιν.
πόθεν διαζῇ;
ταχέως ὁ ἀνὴρ γεγένηται πλούσιος.
τί δρῶν;
πρῶτον μὲν γὰρ τέχνην τιν’ ἔμαθεν· εἶτα γεωργὸς ἐγένετο. νῦν δ’ ἔμπορός ἐστιν.
ἐργαστήριον ἔχει.
ἐργάτης.
δικαστής.
ὑπάλληλος.
σύνδικος.
φαρμακοπώλης.
τραπεζίτης.
ἀξιωματικός.
μαθητής.
φοιτητής.
διδάσκαλος.
καθηγητής.
ἐκ τῶν ἀγρῶν ἐστιν.
ἐκ τῶν γειτόνων ἐστίν.
ἄχθομαι αὐτῷ συνὼν ἔγωγε.
οὐ πονηρός ἐστι τοὺς τρόπους.
ὡς σοβαρὸς εἰσελήλυθεν!
οὐκ ἀστεῖόν μοι δοκεῖ εἶναι τοιοῦτον ἑαυτὸν παρέχειν.
ὁ δὲ Ν. Ν. νὴ ∆ία γεννάδας ἀνήρ.

Ἡ καλὴ καὶ ἡ αἰσχρά.

Αὑτὴ ἡ κόρη πρῶτον μὲν αἰσχρὰ ἦν. Ἔπειτα δ' ἐγένετο καλή.

Ἐν τῷ τετταρακοστῷ καὶ τετάρτῳ διδάγματι  ἄνδρες τινὲς διαλογίζονται περὶ καλῶν τε καὶ αἰσχρῶν γυναικῶν. Ἀκούσατε οὖν.

Ἀνάγνωσις τοῦ μδ' διδάγματος

ὅρα ταυτηνί, ὡς καλή!
τίς ποθ’ αὑτηί;
ἡ τὸ φαιὸν ἔνδυμα ἀμπεχομένη;
πασῶν ὡραιοτάτη ἐστίν.
τίς καί ἐστί ποτε;
γιγνώσκει τις ὑμῶν;
νὴ ∆ία ἔγωγε.
ἐστὶν ἀνεψιά μου.
οἷον τὸ κάλλος αὐτῆς φαίνεται!
ὡς εὐχροεῖ!
καὶ τὸ βλέμμα ἔχει μαλακὸν καὶ καλόν.
καὶ τὰς χεῖρας παγκάλας ἔχει.
καὶ ἡδέως γελᾷ.
ἔρως με εἴληφε τῆς κόρης ταύτης.
ἀλλ’ ἔχει οὐδέν;
πλουτεῖ μὲν οὖν· οὐσίαν γὰρ ἔχει συχνήν.
οἶσθ’ ᾗ μάλιστ’ ἔοικεν; τῇ Ἀ.
ἐνταῦθα μείραξ ὡραία ἐστίν.
τίς γάρ ἐσθ’ ἡ ὄπισθεν αὐτῆς;
ἥτις ἐστίν; Σχουλζίου γυνή.
τῆς ἑτέρας μοι ἧττον μέλει.
αἰσχρὰ γάρ ἐστιν.
καὶ σιμή (ἐστιν).
καὶ καταπεπλασμένη (ἐστίν).
ὄζει δὲ μύρου.
ὀσφραίνει τι;
οὐχ ἡδὺ τὸ μύρον τουτί.

Oὐκ οἶδα

ἃ μὴ οἶδα οὐδὲ οἴομαι εἰδέναι.

Ἐν τῷ τετταρακοστῷ καὶ τρίτῳ διδάγματι μανθάνομεν λέγειν ὅτι ἴσμεν τι ἢ οὔ. Ἀπολαύσατε οὖν.

Ἀνάγνωσις τοῦ μγ' διδάγματος

οὐκ οἶδα.
οὐκ ἔχω φράσαι.
ποῖ τις ἂν τρέποιτο;
γνώσομαι ἔγωγε.
οὐκ οἶδ’ ἀκριβῶς.
οὐχ, ὅσον γέ μ’ εἰδέναι.
οὐ σάφ’ οἶδα, ὅπως ἔχει.
οἶδά τοι.
μεμνήμεθα!
οἶδα μέντοι!
εἰ δὴ ἐπιθυμεῖς εἰδέναι, φράσω.
τί φής!
πέπυσμαι τοῦτο τῶν σάφ’ εἰδότων.
ἆρ’ ἀκήκοάς τι τοῦ πράγματος;
τοῦτ’ οὐκ ᾔδειν ἐγώ.
οὐκ ἐτὸς ἄρα λυπεῖ.

ια' Βενώρ· Ναυαγία ἐν τῷ Αἰγαίῳ πελάγει.

Ὁ Σεβαστός

Παράβαλε· Πράξεις Σεβαστοῦ θεοῦ, λε'

Μῦθός τις

Κόρη τις λέγει ἑτέρᾳ κόρῃ μῦθόν τινα.

Τοῦτό ἐστι τὸ τετταρακοστὸν καὶ δεύτερον δίδαγμα ἔχον διάλογον μεταξὺ δυοῖν περὶ γυναικός τινος συλλαλούντοιν.

Ἀνάγνωσις τοῦ μβ' διδάγματος

ἄκουσον, ὦ γύναι, λόγον σοι βούλομαι λέξαι χαρίεντα.
ἴθι δή, λέξον.
τί λέγεις;
οὐ πείθομαι!
ἐθαύμασας;
μύθους μοι λέγεις!
τἀληθὲς γὰρ οὐκ ἐθέλεις φράσαι.
εἴπερ ὄντως σὺ ταῦτ’ ἀληθῆ λέγεις, οὐδὲν ἔχω εἰπεῖν.
κατὰ τὸν λόγον, ὃν σὺ λέγεις, ἀξία ἐστὶ θαυμάσαι.
λέγ’ αὐτῇ τὸ πρᾶγμα.
φράζειν.
τί πρὸς ταῦτα εἶπεν;
προφασίζεται.
μῦθον ὑμῖν βούλομαι λέξαι οὕτως.