Ῥώμυλος καὶ Ῥῶμος

Τέλος καλόν, τὰ ὕστερα καλά

Ἡ τῆς Κωνσταντινουπόλεως Τύχη στεφανοῖ τὸν Κωνσταντῖνον.

Τέλος χαίρωμεν. Πάντα γὰρ εὖ ἐγένετο. Ὑμεῖς δὲ ἀκούσατε τὸ πεντηκοστὸν καὶ τετάρτον δίδαγμα.

Ἀνάγνωσις τοῦ νδ' διδάγματος

ἴσως ἂν εὖ γένοιτο.
σὺν θεῷ δ’ εἰρήσεται.
ἢν θεοὶ θέλωσιν.
καὶ τίς ἐγγυητής ἐστι τούτου;
ἢν κατορθώσομεν, ἐπαινέσομαι τὸν θεὸν πάνυ σφόδρα.
ὥσπερ εἶκός ἐστιν.
τυχαγαθῇ!
ἢν δὲ σφαλῶμεν;
ἀλαλαί!
ὡς εὐτυχὴς εἶ!
εὐτυχέστατα πέπραγεν.
τίνι τρόπῳ;
παῖδα κόρην γεγάμηκεν.
πλούσιος γεγένηται.
ἔχει τῆς ἥβης ἀπολαῦσαι.
εἶτα τί τοῦτο;
ποθεινός ἐστι τοῖς φίλοις.
ἐστὶ τῶν φίλων.

Μὴ σκῶπτε!

Ὁ Ἀριστοφάνης ἔσκωπτε πολλοὺς διὰ τῶν ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν.

Νῦν ἀκούωμεν τὸ πεντηκοστὸν καὶ τρίτον δίδαγμα, ἐν ᾧ ἄνθρωπὸς τις οὔ φησιν ἥδεσθαι τῷ σκώπτεσθαι.

Ἀνάγνωσις τοῦ νγ' διδάγματος

ὡς καταγέλαστον ἐφάνη τὸ πρᾶγμα!
τοῦτο πάνυ γελοῖον!
πρὸς ἐμὲ ταῦτ’ ἐστίν.
σκώπτει.
μὴ σκῶπτε!
μὴ σκῶπτέ με!
μῶν με σκώπτεις ὁρῶν τοῦτο;
καταγέλαστος εἶ.
οὐ σοῦ καταγελῶμεν.
ἀλλὰ τοῦ;
ἐπὶ τῷ γελᾷς;
παῦε! -- σιώπα!
βούλει μὴ προσαγορεύειν ἐμέ;

Ὡς χαλεπόν!

Ἡ Ξανθίππη ἡ τοῦ Σωκράτους γυνή, ἦν τῶν οὐσῶν καὶ τῶν γεγενημένων καὶ τῶν ἐσομένων χαλεπωτάτη.

Ἐν τῷ πεντηκοστῷ καὶ δευτέρῳ διδάγματι τὼ φίλω διαλέγεσθον περὶ χαλεπῆς γυναικός τινος. Ἀπολαύσατε ἄρα.

Ἀνάγνωσις τοῦ νβ' διδάγματος

τί κύπτεις;
αἰσχύνομαι.
αἴσχιστά τοί σ’ εἰργάσατο ἡ γυνή.
ὀργὴν ἡμῖν ἔχει πολλήν.
τοῦτ’ ἔστ’ ἄλγιστον ἡμῖν.
πόλλ’ ἄχθομαι, ὅτι ἔδρασα τοῦτο!
τουτὶ μὰ ∆ι’ οὐδέποτ’ ἤλπισα.
μὴ πρῖε τοὺς ὀδόντας!
ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα.
μὴ μνησικακήσῃς.
ἡσυχίαν ἄγειν βέλτιστόν ἐστιν.
ἡμάρτομεν ταῦτα.
μὴ ἀγανάκτει, ὦ ’γαθέ.
ἀλλ’ οὐκ ἔσθ’ ὅπως σιγήσομαι.
αἴτιος μέντοι σὺ τούτων εἶ μόνος.
οὐκ ὀρθῶς τοῦτ’ ἔδρασας!
τί δὲ σοὶ τοῦτο;
τί δὴ μαθὼν τοῦτ’ ἐποίησας;
τῆς μανίας!
ὡς οὐκ ὀρθῶς τοῦτ’ ἔδρασας!
τοῦτ’ οὐκ ὀρθῶς ἐποίησας.
ταῦτ’ ἐπικαλεῖς;
ἀλλ’ οὐκ ἦν παρὰ ταῦτ’ ἄλλα.
μὴ νουθέτει με, ἀλλὰ --
ἀπολεῖς με!
ἕν δέ σοι λέγω·
περὶ τῆς κόρης ἀνιῶμαι.

ιγ' Βενώρ· Ἡ μακρὰ ὁδὸς εἰς τὴν τιμωρίαν

Ἡ Σειρὴν καὶ ὁ παῖς.

Ἡ πενθερά

ὦ βδελυρὲ σύ!

Ὄσκαρ Οὐαίλντ εἶπεν ὅτι πᾶσαι μὲν αἶ γυναῖκες γιγνόνται ὅμοιαι ταῖς μητράσιν. Τοῦτο γάρ ἐστιν ἡ συμφορὰ αὐτῶν. Οὐδεὶς δ᾿ἀνὴρ τοῦτο ποιεῖ, ὅ ἐστιν ἡ αὐτοῦ. Ὑμεῖς δ' ἁκούσατε τὸ πεντηκοστὸν καὶ πρῶτον δίδαγμα. 

Ἀνάγνωσις τοῦ να' διδάγματος

τί τὸ πρᾶγμα; -- τουτὶ τί ἐστιν;
ὦ Ζεῦ βασιλεῦ!
οἴμοι κακοδαίμων!
προδεδόμεθα!
οὗτος ὁ πανοῦργος!
τί ποιεῖς;
τί πάσχεις;
ὦ βδελυρὲ σύ!
μὴ πρὸς ὀργήν!
ἀνόσια ἐπάθομεν!
ἆρ’ οὐχ ὕβρις ταῦτ’ ἐστὶ πολλή;
παῦε!
ἄπιθ’ ἐκποδών;
οὐκ εἶ θύραζε;
οὐκ ἄπει δῆτα ἐκποδών;
ἐς κόρακας!
ἄπερρε!
ἀπολεῖ κάκιστα!
οὐκ ἐς κόρακας;
παραπαίεις, ὦ γύναι./ὦ γύναι, ὠς παραπαίεις!
οἴμοι, ὡς ὑβρίζεις!
αἰβοί!
οὔτοι καταπροίξει (τοῦτο δρῶν).
οὐ χαιρήσεις.
ἐγώ σε παύσω τοῦ θράσους.
ἀλλ’ ἀνάσχου!
οὐ δεινὸν δῆτά σε τοῦτο δράσαι;
οὐκ ἀνασχετὸν τοῦτο!
οἴμοι, τί δράσω;
ὁρᾷς, ἅ δέδρακας;
σὺ τούτων αἴτιος!